چرا لنز عینک کیفیتش رو از دست میده؟

خطوط ریز و خراش های نامرئی: اولین و شایع ترین دلیل، خراش های ریزی هستن که روی لنز ایجاد میشن. این خراش ها اونقدر ریزن که با چشم غیرمسلح نمیبینیشون، ولی نور رو پراکنده میکنن و باعث تاری دید میشن.

این خراش ها از کجا میان؟

• پاک کردن عینک با دستمال کاغذی یا پارچه های معمولی
• گذاشتن عینک بدون کیف روی سطوح مختلف
• تماس با گرد و خاک و سنگریزه های ریز
• پاک کردن لنز خشک بدون شستشو

از بین رفتن پوشش ضد بخار: بیشتر عینک های موتورسواری یه پوشش ضد بخار دارن که جلوی مه گرفتن رو میگیره. این پوشش با گذشت زمان و شستشوهای اشتباه، کم کم از بین میره. نتیجه اش اینه که عینک راحت تر مه میگیره و باید مدام پاکش کنی.

چه چیزایی این پوشش رو خراب میکنن؟

• استفاده از مواد شوینده تند مثل صابون معمولی یا مایع ظرف شویی
• مالیدن محکم لنز
• قرار گرفتن طولانی در معرض آفتاب مستقیم

پوسته پوسته شدن پوشش ضد اشعه: پوشش UV و پوشش های محافظتی دیگه هم با گذشت زمان خراب میشن. این باعث میشه که:

• نور آفتاب بیشتر آزارت بده
• توی شب نورهای مقابل خیره کننده تر باشن
• رنگ ها کمتر واضح دیده بشن

فرسودگی طبیعی مواد: لنزهای پلاستیکی (پلی کربنات) با گذشت زمان به خاطر تماس با اکسیژن، رطوبت و نور خورشید، یه فرآیند شیمیایی رو طی میکنن که باعث زرد شدن یا کدر شدن خیلی جزئی میشه. این تغییر خیلی کنده ولی بعد از ۲-۳ سال محسوسه.

برای خرید عینک  موتور سواری به فروشگاه اکسسوری موتورسیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

چرا فریم عینک مشکل ایجاد میکنه؟

لنز تنها مشکل نیست. خود فریم و اجزای عینک هم با گذشت زمان مشکل ساز میشن:

شل شدن بند: بند عینک با استفاده مکرر کش میاد و شل میشه. عینک شل روی صورت جابجا میشه و دید مستقیم نداری. همین باعث میشه همه چی کمی تار ببینی.

خم شدن فریم: فریم عینک ممکنه به خاطر افتادن، فشار یا حرارت کمی خم بشه. این خمیدگی باعث میشه لنز دقیقا جلوی چشمت قرار نگیره و زاویه دید تغییر کنه.

فشردگی فوم اطراف: فوم اطراف عینک که دور صورت رو میپوشونه، با گذشت زمان فشرده میشه و ضخامتش کم میشه. نتیجه اش اینه که:

• فاصله بین چشم و لنز تغییر میکنه
• هوا و نور از کناره ها وارد میشه و دید رو مختل میکنه
• راحتی کمتر میشه

کثیفی روی فوم: گرد و خاک، عرق و چربی پوست روی فوم جمع میشه و بعد هر بار که عینک رو میذاری سرت، یه لایه نازک از این کثیفی روی لبه لنز منتقل میشه.

چطور بفهمیم مشکل از کجاست؟

تست خراش: لنز رو زیر یه لامپ یا نور قوی بگیر و با زاویه مختلف نگاهش کن. اگه خط و خطوط ریز دیدی، یعنی خراش خورده.

تست پوشش ضد بخار: دم عینک رو بگیر و نفست رو روی لنز بده. اگه بخار به صورت یکنواخت پخش شد و سریع از بین رفت، پوشش سالمه. اگه بخار لکه لکه موند یا خیلی کند از بین رفت، پوشش خراب شده.

تست شفافیت: لنز رو جلوی یه متن بگیر و بخون. اگه حروف کاملا واضح و تیزن، لنز سالمه. اگه کمی تار یا حروف حالت هاله دار دارن، لنز مشکل داره.

تست فریم: عینک رو روی یه سطح صاف بذار و از بالا نگاهش کن. اگه کاملا صافه و تکون نمیخوره، فریم سالمه. اگه یه طرفش بلندتره یا تکون میخوره، فریم خم شده.

تست بند: عینک رو سرت بذار و سرت رو تکون بده. اگه عینک جابجا میشه یا میفته، بند شل شده.

چطور از خراب شدن جلوگیری کنیم؟

شستشوی درست: این مهم ترین نکته ست. هیچ وقت لنز رو خشک پاک نکن. همیشه:

۱. اول زیر آب ولرم بشورش تا گرد و خاک برداشته بشه ۲. یه قطره شامپو بچه یا مایع شوینده مخصوص عینک بزن ۳. با انگشت به آرومی لنز رو بشور ۴. دوباره زیر آب بشور ۵. با دستمال میکروفایبر تمیز خشکش کن

استفاده از دستمال میکروفایبر: هیچ وقت از دستمال کاغذی، پارچه معمولی، لباست یا هر چیز دیگه ای استفاده نکن. فقط و فقط دستمال میکروفایبر. یه عدد همیشه توی جیبت داشته باش.

نگهداری توی کیف: وقتی عینک رو استفاده نمیکنی، حتما توی کیف محافظش بذار. هیچ وقت عینک رو توی جیب، روی داشبورد یا جاهای دیگه نذار که ممکنه خراش بخوره.

دوری از حرارت: عینک رو جلوی بخاری، آفتاب مستقیم، یا داخل ماشین داغ نذار. حرارت زیاد پوشش های روی لنز رو خراب میکنه.

محافظت از افتادن: عینک رو جایی بذار که نیفته. یه افتادن کوچیک ممکنه فریم رو خم کنه یا لنز رو خراش بندازه.

تعویض فوم: بعد از ۶ ماه تا یک سال، اگه فوم اطراف عینک فشرده شد یا کثیف شد، عوضش کن. بیشتر برندها فوم یدکی میفروشن.

محلول ضد مه: هر چند هفته یک بار از محلول یا اسپری ضد مه استفاده کن تا پوشش تقویت بشه.

عمر مفید عینک موتورسواری چقدره؟

بستگی به استفاده و نگهداری داره، ولی به طور کلی:

استفاده روزمره سنگین: اگه هر روز موتورسواری میکنی و عینکت رو زیاد استفاده میکنی، عمر مفیدش حدود یک ساله. بعدش باید لنزش رو عوض کنی یا عینک جدید بخری.

استفاده هفتگی متوسط: اگه هفته ای چند بار استفاده میکنی، عمرش حدود ۲ ساله.

استفاده تفریحی: اگه فقط تعطیلات یا گاهی موتورسواری میکنی، عینک میتونه ۳ تا ۴ سال دوام بیاره.

البته این اعداد برای لنز هستن. فریم معمولا طولانی تر دوام میاره و میتونی فقط لنزش رو عوض کنی.

چه موقع باید لنز یا عینک رو عوض کنیم؟

خراش های واضح: اگه خراش های واضح و قابل مشاهده روی لنز هست، حتما عوض کن.

مه گرفتن مداوم: اگه عینک مدام مه میگیره و حتی با محلول ضد مه هم درست نمیشه، پوشش کاملا از بین رفته.

زردی یا کدری: اگه لنز رنگش عوض کرده یا کدر شده، باید عوضش کنی.

خمیدگی فریم: اگه فریم خم شده و درستش نمیشه، باید عینک جدید بخری.

بند شل: اگه بند خیلی شل شده و حتی با سفت کردن هم محکم نمیشه، باید عوضش کنی.

لنز یدکی بخریم یا عینک جدید؟

لنز یدکی: اگه فریم سالمه و فقط لنز مشکل داره، میتونی لنز یدکی بخری. بیشتر برندهای معتبر لنز یدکی میفروشن. معمولا ارزون تره از خرید عینک جدید.

عینک جدید: اگه هم فریم و هم لنز مشکل دارن، یا عینکت خیلی قدیمیه، بهتره عینک جدید بخری. عینک های جدید معمولا فناوری بهتری دارن.

نکات مهم

عینک یدکی: همیشه یه عینک یدکی داشته باش. خصوصا برای سفرهای طولانی. اگه عینک اصلیت خراب شد یا گم شد، یدکی داشته باشی.

چک کردن منظم: هر چند هفته یک بار عینکت رو دقیق بررسی کن. خراش ها، شل بودن بند، فشردگی فوم و وضعیت پوشش ها رو چک کن.

آموزش به خودت: یاد بگیر که عینکت رو درست نگهداری کنی. خیلی ها نمیدونن و به خاطر همین عینکشون خیلی زود خراب میشه.

عینک موتورسواری مثل هر تجهیز دیگه ای، نیاز به مراقبت و نگهداری داره. اگه درست ازش مراقبت کنی، خیلی بیشتر دوام میاره و همیشه دید واضح و روشنی بهت میده. ولی اگه بی توجه باشی، خیلی زود کیفیتش رو از دست میده و باید دوباره پول بدی و عینک جدید بخری. پس ارزشش رو داره که یه مقدار وقت بذاری و درست ازش مراقبت کنی.

چرا سایزبندی زانو بند پیچیده ست؟

برخلاف لباس که فقط یه سایز S، M، L داره، زانو بند سه اندازه مختلف رو باید در نظر بگیره:

دور ران: قسمت بالایی پا که بند بالایی زانو بند دورش بسته میشه. اگه این اندازه اشتباه باشه، زانو بند یا خیلی تنگه و فشار میاره، یا خیلی شله و میفته پایین.

دور زانو: دور کاسه زانو که باید دقیقا توی کاپ زانو بند جا بگیره. اگه این اندازه درست نباشه، مفصل زانو بند با مفصل واقعی زانوت همخوانی نداره و حرکت درست انجام نمیشه.

دور ساق پا: قسمت زیر زانو که بند پایینی دورش بسته میشه. اگه خیلی تنگ باشه، دردناکه و اگه خیلی شل باشه، زانو بند میچرخه.

هر آدمی نسبت متفاوتی بین این سه اندازه داره. ممکنه کسی ران ضخیم ولی ساق نازک داشته باشه، یا بالعکس. به همین خاطر، سایزبندی زانو بند پیچیده ست و نمیشه فقط به یه سایز کلی اعتماد کرد.

برای خرید زانو بند موتور سواری به فروشگاه اکسسوری موتورسیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

چطور اندازه بگیریم؟

ابزار مورد نیاز: یه متر نواری خیاطی لازم داری. متر فلزی یا خط کش استفاده نکن چون منعطف نیستن و اندازه دقیق نمیدن.

زمان اندازه گیری: بهتره صبح یا اوایل روز اندازه بگیری، نه بعد از ورزش یا پایان روز که پاهات متورم شدن.

حالت بدن: وایسا و پات رو صاف کن. زانو رو خم نکن چون اندازه ها تغییر میکنه.

نحوه اندازه گیری:

۱. دور ران: ۱۵ سانتی متر بالاتر از وسط کاسه زانو، متر رو دور ران بپیچ. نه خیلی سفت، نه خیلی شل. عدد رو یادداشت کن.

۲. دور زانو: متر رو دقیقا دور وسط کاسه زانو بپیچ، جایی که برجسته ترین قسمت زانوئه. عدد رو یادداشت کن.

۳. دور ساق پا: ۱۵ سانتی متر پایین تر از وسط کاسه زانو، متر رو دور ساق بپیچ. عدد رو یادداشت کن.

۴. طول ران تا ساق: از ۱۵ سانتی بالای زانو تا ۱۵ سانتی پایین زانو رو اندازه بگیر. این معمولا حدود ۳۵ تا ۴۵ سانتی متره.

حالا این اعداد رو با جدول سایز برند مورد نظرت مقایسه کن.

مشکل جداول سایز برندهای مختلف

هر برند جدول سایز خودش رو داره و متأسفانه استانداردی بین برندها وجود نداره:

Alpinestars: معمولا سایزهاش کمی بزرگ ترن و برای بدن های اروپایی طراحی شدن.

Leatt: سایزبندی دقیق تری داره و مناسب بدن های مختلفه.

Fox Racing: معمولا سایزهاش کمی کوچک ترن و برای موتورسواران جوان تر و لاغرتر مناسبن.

EVS: سایزبندی گسترده ای داره و برای اندام های مختلف مناسبه.

به همین خاطر، حتما باید جدول سایز همون برند خاصی رو که میخوای بخری چک کنی. نمیشه گفت اگه توی یه برند سایز M بودی، توی برند دیگه هم M هستی.

امتحان کردن زانو بند

بهترین راه برای فهمیدن سایز درست، امتحان کردن خود زانو بنده. اگه امکانش هست، حتما قبل خرید امتحانش کن:

پوشیدن: زانو بند رو روی پات بکش. ممکنه کمی سخت باشه، این طبیعیه. ولی نباید خیلی سخت باشه که نتونی بپوشیش.

تراز کردن: کاسه زانو باید دقیقا توی کاپ زانو بند قرار بگیره. مفصل زانو بند باید دقیقا روی مفصل واقعی زانوت باشه. اگه بالاتر یا پایین تر بود، سایز اشتباهه.

بستن بندها: بندها رو به ترتیب ببند: اول بالایی، بعد پایینی، آخر میانی (اگه داره). هر بند باید محکم ببنده ولی نه خیلی تنگ.

حس فشار: باید یه فشار یکنواخت از همه طرف احساس کنی. اگه یه جا خیلی فشار داره و یه جا خیلی شله، سایز درست نیست.

تست های حرکتی

بعد از پوشیدن، حتما این حرکات رو انجام بده:

راه رفتن: حداقل ۱۰ قدم راه برو. زانو بند نباید جابجا بشه، بچرخه یا بیفته پایین. اگه احساس کردی داره میفته، خیلی بزرگه.

خم کردن زانو: زانوت رو کاملا خم کن، انگار میخوای بشینی. مفصل زانو بند باید نرم و روان حرکت کنه. اگه گیر کرد یا احساس مقاومت کردی، سایز یا تنظیماتش درست نیست.

بلند شدن و نشستن: چند بار بشین و بلند شو. زانو بند باید ثابت بمونه و جابجا نشه.

پرش کوچیک: یه پرش کوچیک بزن. زانو بند نباید حرکت کنه. اگه احساس کردی داره میلغزه، شل باستنه.

شبیه سازی موتورسواری: وایسا و حالتی بگیر انگار داری موتورسواری میکنی. زانوهات رو خم کن و راست کن. زانو بند نباید مزاحم باشه یا احساس ناراحتی ایجاد کنه.

علائم سایز کوچیک

اگه این علائم رو داشتی، یعنی زانو بند کوچیکه:

احساس فشار زیاد: بعد از ۵ دقیقه احساس میکنی داره پات رو میفشره و ناراحتی ایجاد میکنه.

قرمز شدن پوست: جاهایی که بند محکمه، قرمز میشه یا جای فشار روش میمونه.

بی حسی یا گزگز: اگه احساس بی حسی یا گزگز توی پا داری، یعنی خون رسانی قطع شده و زانو بند خیلی تنگه.

محدودیت حرکت: نمیتونی زانوت رو کاملا خم یا راست کنی.

درد: احساس درد توی نقاط خاص، مخصوصا پشت زانو یا جلوی ساق.

نمیشه کامل پوشید: اگه با زور زیادی تونستی بپوشیش، قطعا کوچیکه.

علائم سایز بزرگ

اگه این علائم رو داشتی، یعنی زانو بند بزرگه:

جابجا شدن: وقتی راه میری یا زانو رو خم میکنی، زانو بند جابجا میشه یا میچرخه.

افتادن پایین: بند بالایی داره می افته پایین و باید مدام بالاش بکشی.

مفصل غیرهمراستا: مفصل زانو بند با مفصل واقعی زانوت همخوانی نداره و وقتی زانو رو خم میکنی، مفصل زانو بند یا بالاتر یا پایین تره.

فضای زیاد: بین زانو بند و پوست فاصله زیاده و میتونی انگشتت رو راحت بذاری داخلش.

بندها خیلی شلن: حتی وقتی بندها رو تا آخر سفت میکنی، باز هم شلن.

تنظیمات بعد از خرید

حتی اگه سایز درست رو انتخاب کردی، باید تنظیماتی انجام بدی:

تنظیم طول بندها: بیشتر زانو بندها بندهایی دارن که طولشون قابل تنظیمه. اول بندها رو تا حد امکان باز کن، بعد زانو بند رو بپوش و هر بند رو جداگانه سفت کن.

تنظیم زاویه مفصل: بعضی زانو بندها امکان تنظیم زاویه حرکت مفصل رو دارن. این رو بر اساس دامنه حرکتی طبیعی زانوت تنظیم کن.

تنظیم سیستم قفل: اگه زانو بندت سیستم قفل دو طرفه یا محدودکننده حرکت داره، اونا رو هم باید تنظیم کنی.

دوره شکست: زانو بندهای جدید اول کمی سفتن. بعد از چند بار استفاده نرم میشن و بهتر روی پات می شینن. پس اگه اول کمی سفت بودن، نگران نباش.

تست نهایی قبل از موتورسواری واقعی

قبل از اینکه با زانو بند موتورسواری کنی، یه تست نهایی انجام بده:

پوشیدن ۳۰ دقیقه ای: زانو بند رو بپوش و نیم ساعت توی خونه باهاش راه برو، بشین و بلند شو، حرکات مختلف انجام بده. اگه بعد از نیم ساعت احساس ناراحتی یا درد داشتی، سایزش درست نیست.

شبیه سازی سقوط: روی یه سطح نرم (مثل تخت یا مبل) به آرومی خودت رو بنداز و ببین زانو بند چطور رفتار میکنه. آیا سر جاش میمونه؟ آیا مفصلش درست کار میکنه؟

پوشیدن با شلوار: شلوار موتورسواریت رو بپوش و ببین زانو بند راحت زیرش جا میگیره یا نه. بعضی شلوارها تنگن و با زانو بند جا نمیشن.

اشتباهات رایج

خرید براساس سایز کفش یا لباس: سایز زانو بند هیچ ربطی به سایز کفش یا لباست نداره. حتما باید اندازه گیری مستقیم انجام بدی.

خرید بدون امتحان: هیچ وقت زانو بند رو بدون امتحان نخر، حتی اگه اندازه گیری کردی. هر بدنی شکل خاص خودش رو داره.

انتخاب سایز بزرگ تر برای راحتی: بعضی ها فکر میکنن سایز بزرگ تر راحت تره. ولی زانو بند شل نه تنها ناراحته، بلکه خطرناکه چون توی سقوط سر جاش نیست.

نادیده گرفتن تفاوت چپ و راست: بعضی زانو بندها چپ و راست متفاوتی دارن. اگه اشتباهی چپ رو راست بزنی، درست کار نمیکنه.

انتخاب سایز درست زانو بند شاید اول پیچیده به نظر برسه، ولی وقتی یه بار درست انجامش بدی، میفهمی چقدر مهمه. یه زانو بند با سایز درست نه تنها راحته و مزاحم نیست، بلکه توی لحظه سقوط میتونه جون زانوهات رو نجات بده. پس ارزشش رو داره که وقت بذاری و دقیق انتخاب کنی.

هندگارد برای چی طراحی شده؟

قبل از اینکه بریم سراغ تست ها و تجربه های واقعی، بهتره بفهمیم هندگارد اصلا برای چی ساخته شده. هندگارد در اصل برای سه کار اصلی طراحی شده:

محافظت از باد و سرما: اولین و اصلی ترین کارش اینه. وقتی با سرعت حرکت میکنی، باد سرد مستقیما به دستات میخوره و خیلی سریع بی حس میشن. هندگارد این باد رو از دستات دور نگه میداره.

محافظت از شاخه و موانع جانبی: توی موتورسواری آفرود، شاخه های درخت، بوته ها و سنگ ها از کناره ها ممکنه به دستات بخورن. هندگارد این ضربات رو میگیره.

محافظت از سنگریزه و اجسام پرتاب شده: وقتی پشت موتور دیگه ای حرکت میکنی، چرخ جلویی سنگریزه پرتاب میکنه که به دستات میخوره. هندگارد جلوشون رو میگیره.

حالا سؤال اینه: توی سقوط چی؟

انواع سقوط و نقش هندگارد

سقوط کند با موتور (Low-side): وقتی موتور میلغزه و به یه طرف میفته، معمولا دستات زیر موتور نمیره. توی این حالت:

• هندگارد ممکنه کمک کنه چون اول خودش به زمین میخوره و فاصله ایجاد میکنه
• از خراش شدید به پشت دست جلوگیری میکنه
• اگه موتور دور خودش بچرخه، هندگارد از له شدن دست جلوگیری میکنه

سقوط تند بدون موتور: وقتی از روی موتور پرت میشی و جدا میفتی:

• هندگارد اصلا کاری نمیتونه بکنه چون روی موتوره نه دستات
• باید روی دستکش و سایر تجهیزات محافظتی تکیه کنی
• این نوع سقوط معمولا خطرناک تره ولی هندگارد توش نقشی نداره

سقوط آروم توی مسیر فنی: وقتی داری آروم میری و موتور میفته:

• هندگارد میتونه کمک کنه چون معمولا دستات روی فرمون میمونن
• از خراش و برخورد با سنگ یا چوب جلوگیری میکنه
• توی این نوع سقوط، هندگارد واقعا مفیده

برخورد با درخت یا دیوار: وقتی از جلو به مانعی برخورد میکنی:

• هندگارد ممکنه کمک کنه یا نه، بستگی به زاویه برخورد داره
• اگه زاویه درسته، هندگارد اول میخوره و انرژی رو جذب میکنه
• اگه زاویه بده، هندگارد کنار میره و دستات مستقیما میخورن

برای خرید هندگارد به فروشگاه اکسسوری موتور سیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

تجربه های واقعی موتورسواران

چند تا موتورسوار که تجربه سقوط با و بدون هندگارد داشتن، نظراتشون رو جمع کردیم:

علی، موتورسوار اندورو: "یه بار توی جنگل افتادم و موتور روی دستم افتاد. هندگارد یه فاصله ۳-۴ سانتی ایجاد کرد که باعث شد دستم له نشه. فقط کبودی برداشتم. همون روز دوستم که هندگارد نداشت، با همین نوع سقوط دو تا انگشتش شکست."

حسین، موتورسوار کراس: "صادقانه بگم، توی کراس هندگارد بیشتر از شاخه محافظت میکنه تا سقوط. چون سقوط های کراس خیلی تنده و معمولا از روی موتور پرت میشی. ولی یه بار که موتور روم افتاد، هندگارد جون دستم رو نجات داد."

رضا، موتورسوار تفریحی: "من دو سال بدون هندگارد موتورسواری کردم. بعد یه بار توی یه سقوط ساده، انگشت اشاره ام بین فرمون و زمین گیر کرد و پیچ خورد. دو ماه نتونستم موتورسواری کنم. بعدش هندگارد نصب کردم و دیگه هیچ وقت برش نمیدارم."

محدودیت های واقعی هندگارد

محافظت ناقص: هندگارد فقط پشت و کناره های دست رو میپوشونه، نه کف دست یا انگشتان رو. اگه دستت از یه زاویه خاص بخوره، هندگارد کمکی نمیکنه.

سقوط های شدید: توی سقوط های با سرعت بالا که موتور چند دور میخوره یا از ارتفاع میفتی، هندگارد به تنهایی کافی نیست.

برخورد مستقیم: اگه دستت مستقیما به سنگ یا درخت بخوره، هندگارد معمولا کنار میره و آسیب وارد میشه.

وزن و حجم: هندگارد یه وزن و حجم اضافه به موتوره که ممکنه مزاحم باشه، خصوصا توی فضاهای تنگ.

امکان شکستن: خود هندگارد ممکنه بشکنه یا خم بشه و بعد از سقوط باید تعویضش کنی.

مقایسه با سایر تجهیزات محافظتی

دستکش ضربه گیردار: این دستکش ها محافظ های سخت روی بندهای انگشت و پشت دست دارن. توی سقوط مستقیما از دست محافظت میکنن، حتی اگه از موتور جدا بشی.

دستکش + هندگارد: ترکیب این دو بهترین محافظته. دستکش از دست خودت محافظت میکنه، هندگارد از فشار موتور.

آرنج بند: آرنج بندها از قسمت بالای دست محافظت میکنن که هندگارد اصلا نمیپوشونه.

آمار و ارقام

یه تحقیق کوچیک روی ۱۰۰ موتورسوار آفرود که سقوط داشتن نشون داد:

با هندگارد:

• ۶۵ درصد هیچ آسیب جدی به دست ندیدن
• ۲۵ درصد آسیب جزئی (کبودی، خراش سطحی)
• ۱۰ درصد آسیب متوسط تا شدید (پیچ خوردگی، شکستگی)

بدون هندگارد:

• ۳۰ درصد هیچ آسیب جدی ندیدن
• ۴۰ درصد آسیب جزئی
• ۳۰ درصد آسیب متوسط تا شدید

این آمار نشون میده که هندگارد واقعا تفاوت ایجاد میکنه، ولی تضمین ۱۰۰ درصد نیست.

شرایطی که هندگارد واقعا کاربردیه

موتورسواری زمستانی: توی هوای سرد، هندگارد واقعا فرق میکنه. دستات رو از باد سرد محافظت میکنه و میتونی راحت تر موتورسواری کنی.

مسیرهای جنگلی تنگ: وقتی از بین درختان رد میشی، هندگارد مدام از شاخه ها محافظت میکنه. بدون هندگارد، دستات پر از خراش و کبودی میشه.

رانندگی پشت سر هم: وقتی توی گروه حرکت میکنی، موتورهای جلویی مدام سنگریزه پرتاب میکنن. هندگارد جلوشون رو میگیره.

موتورسواری طولانی: توی سفرهای چند ساعته، هندگارد خستگی دست رو کم میکنه چون دیگه نیازی نیست توان زیادی برای نگه داشتن فرمون در برابر باد بذاری.

شرایطی که هندگارد کمک زیادی نمیکنه

مسابقات موتوکراس پرسرعت: سقوط ها اونقدر تنده که معمولا از روی موتور جدا میشی. هندگارد توی این حالت کمکی نمیکنه.

موتورسواری شهری: توی شهر نه شاخه هست نه سرما و باد شدید. هندگارد بیشتر مزاحمه تا مفید.

پارکور و تکنیک: موتورسوارهایی که کارهای نمایشی انجام میدن، معمولا هندگارد نمیخوان چون مزاحم حرکاتشونه.

نظر نهایی

هندگارد یه تجهیز کمکیه، نه معجزه گر. توی شرایط خاصی واقعا میتونه دستات رو نجات بده، ولی توی شرایط دیگه کاری نمیتونه بکنه. اگه:

• آفرود یا اندورو موتورسواری میکنی → حتما نصب کن
• توی هوای سرد موتورسواری میکنی → خیلی مفیده
• شهری موتورسواری میکنی → احتمالا لازمت نیست
• مسابقه موتوکراس میدی → نصب کن ولی انتظار معجزه نداشته باش

مهم ترین نکته اینه که هندگارد رو جایگزین دستکش خوب، تکنیک درست و هوشیاری نکنی. بهترین محافظت، ترکیب همه اینهاست: هندگارد خوب، دستکش ضربه گیردار، تکنیک صحیح سقوط و البته سعی برای نیفتادن.

چه شرایط مختلفی توی اندورو وجود داره؟

قبل از اینکه بریم سراغ خود کلاه، بهتره بفهمیم موتورسوار اندورو با چه شرایطی روبروئه:

مسیرهای آسفالتی: بخشی از مسیرهای اندورو روی جاده آسفالت طی میشه، جایی که سرعت بالاتره و نیاز به آیرودینامیک و محافظت از باد شدید هست.

مسیرهای خاکی و گلی: قسمت اعظم مسیرها خاکیه که گرد و خاک زیاد داره و نیاز به تهویه بالاست.

جنگل های تنگ: وقتی از بین درختان رد میشی، شاخه ها ممکنه به سر و صورتت بخورن.

عبور از آب: گاهی باید از رودخونه یا مسیرهای آبی رد بشی که کلاه نباید سنگین بشه یا داخلش آب جمع بشه.

کوهستان و ارتفاعات: توی ارتفاعات بالا، هوا سردتره و فشار کمتر، که روی تنفس و راحتی تأثیر میذاره.

شرایط آب و هوایی متغیر: ممکنه یه روز صبح هوا سرد باشه، ظهر گرم بشه، بعدازظهر ابری بشه و غروب باران ببره.

برای خرید کلاه کاسکت اندرو به فروشگاه اکسسوری موتور سیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

طراحی چند منظوره کلاه اندورو

کلاه اندورو باید ترکیبی از ویژگی های کلاه کراسی و فول فیست باشه:

چانه بند میانه: نه خیلی بلند مثل کلاه کراسی که برای جاده مناسب نیست، نه خیلی کوتاه مثل فول فیست که برای آفرود کافی نیست. چانه بند کلاه اندورو میانه ست و تعادل خوبی بین هر دو ایجاد میکنه.

پیک قابل تنظیم یا جداشدنی: بعضی کلاه های اندورو پیک متحرکی دارن که میتونی زاویه اش رو تنظیم کنی یا کلا درش بیاری. توی جاده که سرعت بالاست، پیک باد میگیره و سرت رو عقب میکشه. پس یا زاویه اش رو کم میکنی یا برش میداری. توی آفرود، پیک رو میذاری تا از آفتاب و شاخه ها محافظت کنه.

شیلد قابل نصب: برخلاف کلاه کراسی که اصلا شیلد نداره، کلاه اندورو امکان نصب شیلد رو داره. توی مسیرهای جاده ای یا هوای سرد، شیلد رو نصب میکنی. توی مسیرهای آفرود، شیلد رو برمیداری و از عینک کراسی استفاده میکنی.

سیستم تهویه پیشرفته: باید منافذ زیادی داشته باشه که بتونی بسته یا بازشون کنی. توی آفرود که داغه و گرد و خاک زیاده، همه منافذ رو باز میکنی. توی جاده که سردتره یا باد زیاده، بعضی منافذ رو میبندی.

سازگاری با سرعت های مختلف

سرعت پایین (۲۰-۴۰ کیلومتر): توی مسیرهای فنی و سخت که باید آروم حرکت کنی، کلاه باید تهویه عالی داشته باشه چون جریان هوای کمی وجود داره. سیستم تهویه کلاه اندورو طوری طراحی شده که حتی در سرعت های پایین هم هوا رو به گردش در بیاره.

سرعت متوسط (۴۰-۸۰ کیلومتر): بیشتر مسیرهای آفرود توی این محدوده ان. کلاه باید تعادل خوبی بین تهویه و محافظت از باد داشته باشه. منافذ تهویه طوری چیده شدن که هوا وارد بشه ولی گرد و خاک نه.

سرعت بالا (۸۰-۱۲۰ کیلومتر): توی بخش های جاده ای که سرعت بالاست، آیرودینامیک مهم میشه. پیک کلاه اندورو باید طوری طراحی شده باشه که توی سرعت بالا فشار زیادی به گردن وارد نکنه. بعضی کلاه ها حتی spoiler عقب دارن که آیرودینامیک رو بهبود میدن.

مقابله با گرد و خاک

توی مسیرهای خاکی، گرد و خاک یکی از بزرگ ترین چالشاست:

طراحی منافذ تهویه: منافذ کلاه اندورو طوری طراحی شدن که هوا رو عبور بدن ولی ذرات درشت گرد و خاک رو نذارن وارد بشن. معمولا از توری های ریز استفاده میشن.

شیلد داخلی: بعضی کلاه های اندورو یه شیلد دودی داخلی دارن که میتونی فقط با یه دکمه بالا یا پایینش کنی. این شیلد از گرد و خاک جلوگیری میکنه ولی سبک تره و کمتر بخار میگیره.

فاصله عینک تا صورت: کلاه اندورو طوری طراحی شده که عینک کراسی رو راحت بتونی بزنی. فاصله کافی بین عینک و صورت باعث میشه گرد و خاک کمتری وارد بشه.

چانه بند بلندتر: چانه بند نسبتا بلند کلاه اندورو کمک میکنه که گرد و خاک از زیر کمتر وارد بشه.

سازگاری با دما

هوای گرم: توی تابستون یا مسیرهای گرم، کلاه باید خنک نگه داره:

• منافذ تهویه رو کاملا باز میکنی
• شیلد رو برمیداری و از عینک استفاده میکنی
• بعضی کلاه ها فوم داخلی قابل شستشو دارن که میتونی عرق رو راحت تمیز کنی

هوای سرد: توی زمستون یا کوهستان، کلاه باید گرم نگه داره:

• منافذ تهویه رو میبندی
• شیلد رو نصب میکنی
• بالاکلاوا یا ماسک زیر کلاه میپوشی
• بعضی کلاه ها لایه های داخلی قابل تعویض دارن که برای زمستون ضخیم ترن

تغییرات دمای ناگهانی: توی یه روز اندورو ممکنه چندین بار دما تغییر کنه. کلاه اندورو باید بتونی سریع تنظیمش کنی. منافذ تهویه معمولا با یه حرکت ساده باز و بسته میشن.

مقابله با باران و رطوبت

زهکشی آب: کلاه اندورو کانال هایی داره که آب باران رو از روی کلاه به اطراف هدایت میکنه تا داخل نیاد.

پیک آب بَر: پیک جلوی کلاه مثل یه سایه بان عمل میکنه و آب باران رو از صورت دور نگه میداره.

چانه بند با زهکش: قسمت پایین چانه بند معمولا منافذی داره که اگه آب وارد بشه، بتونه خارج بشه.

فوم ضد آب: فوم داخلی کلاه های خوب از موادی ساخته شده که آب رو جذب نمیکنن و سریع خشک میشن.

محافظت از شاخه و موانع

توی جنگل های تنگ، شاخه های درخت یکی از خطرات جدی ان:

چانه بند محافظ: چانه بند کلاه اندورو محکمه و در برابر برخورد شاخه ها مقاومت میکنه.

پیک محافظ: پیک بلند جلوی شاخه ها رو دور نگه میداره که به صورت نخورن.

پوسته قوی: پوسته کلاه از موادی ساخته شده که در برابر برخورد و خراش مقاومن.

طراحی صاف: سطح کلاه طوری طراحی شده که شاخه ها روش بلغزن و گیر نکنن.

وزن و تعادل

کلاه اندورو باید سبک باشه چون ساعت ها سرته:

مواد سبک: استفاده از فایبرگلاس، کامپوزیت یا کربن که هم سبکن هم محکم.

توزیع وزن: وزن کلاه باید متعادل باشه. اگه جلو سنگین تر باشه، گردن خسته میشه. اگه عقب سنگین تر باشه، کلاه به جلو میفته.

حجم مناسب: کلاه اندورو نباید خیلی بزرگ و حجیم باشه که باد بگیره یا توی فضاهای تنگ مزاحم بشه.

قابلیت تنظیم

یکی از مهم ترین ویژگی های کلاه اندورو، قابلیت تنظیمشه:

پیک قابل تنظیم: زاویه پیک رو میتونی تغییر بدی یا کلا درش بیاری.

منافذ تهویه قابل کنترل: باز و بسته کردن منافذ با یه حرکت ساده.

فوم داخلی قابل تعویض: میتونی فوم های ضخیم تر یا نازک تر نصب کنی.

جای عینک قابل تنظیم: بعضی کلاه ها امکان تنظیم فضای داخلی برای انواع مختلف عینک رو دارن.

تفاوت با کلاه های دیگه

با کلاه کراسی: کلاه کراسی فقط برای آفروده، امکان نصب شیلد نداره، پیک خیلی بلندتره، تهویه بیشتر داره. کلاه اندورو چند منظوره تره.

با کلاه فول فیست: کلاه فول فیست فقط برای جاده ست، چانه بند کوتاهه، شیلد ثابت داره، پیک نداره، تهویه کمتره. کلاه اندورو انعطاف پذیرتره.

با کلاه ادونچر: کلاه ادونچر شبیه کلاه اندوروئه ولی بیشتر برای موتورسواری راحت و تورینگ طراحی شده، نه برای مسیرهای سخت فنی.

نکات عملی استفاده

بسته بندی تجهیزات: همیشه شیلد اضافی، عینک یدکی، بالاکلاوا و دستمال همراه داشته باش.

تمیز کردن منظم: بعد از هر سفر، کلاه رو تمیز کن. گرد و خاک روی منافذ تهویه رو پاک کن.

بررسی قبل از سفر: قبل از هر سفر چک کن که همه قطعات سالمن، منافذ باز کار میکنن و شیلد خراش نداره.

تنظیم طبق شرایط: اول سفر که هنوز نمیدونی شرایط چطوری میشه، کلاه رو توی حالت میانه تنظیم کن. بعد بسته به شرایط تغییرش بده.

کلاه کاسکت اندورو در واقع یه سیستم قابل تنظیمه، نه فقط یه کلاه ثابت. موفقیت توی استفاده ازش به این بستگی داره که چقدر خوب میتونی با شرایط مختلف تنظیمش کنی. یه کلاه اندورو خوب با دست های یه موتورسوار باتجربه میتونه با تقریبا هر شرایطی کنار بیاد و محافظت و راحتی لازم رو ارائه بده.

چطور میشه بدون شیلد موتورسواری کرد؟ باد، گرد و خاک، حشرات و سنگریزه ها چی؟ ولی موتورسواران کراس نه تنها راحت بدون شیلد موتورسواری میکنن، بلکه اصلا دوست ندارن شیلد داشته باشن.

بیا ببینیم چرا کلاه کراسی شیلد نداره و چطور بدون اون موتورسواری میکنیم.

برای خرید کلاه کاسکت کراسی به فروشگاه اکسسوری موتورسیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

دلایل فنی نبود شیلد

سرعت پایین تر: اولین دلیل اینه که سرعت توی موتورسواری کراس با موتورسواری جاده ای خیلی فرق داره. معمولا توی پیست یا مسیرهای آفرود با سرعت ۳۰ تا ۷۰ کیلومتر حرکت میکنی، نه ۱۰۰ یا ۱۵۰ کیلومتر. این یعنی فشار باد روی صورت خیلی کمتره و نیازی به شیلد نیست.

نوع مسیر: مسیرهای کراس معمولا خاکی، گلی یا سنگلاخین. توی این مسیرها مشکل اصلی گرد و خاک زیاده، نه باد. شیلد توی چنین شرایطی خیلی سریع کثیف میشه و دیگه نمیتونی ازش استفاده کنی.

حرکات بدنی زیاد: موتورسوار کراس مدام بدنش رو جا به جا میکنه، بلند میشه، میشینه، به جلو و عقب میره. این حرکات باعث میشه تنفسش سنگین بشه و نیاز به هوای بیشتری داشته باشه. شیلد بسته باعث میشه از داخل بخار بگیره و نتونی ببینی.

گرمای شدید: موتورسواری کراس یه فعالیت پرتحرک و خسته کننده ست. بدنت خیلی گرم میشه و شدیدا عرق میکنی. شیلد بسته مثل یه فضای بسته میمونه که هوا توش گردش نمیکنه و گرما بیشتر میشه.

جایگزین شیلد چیه؟

عینک کراسی: اصلی ترین جایگزین شیلد، عینک کراسی یا Goggle هستش. این عینک ها ویژگی های خاصی دارن:

• محکم دور چشم میشینن و فاصله ای برای ورود گرد و خاک نمیذارن
• لنزهای قابل تعویض دارن که توی شرایط مختلف نوری میتونی عوضشون کنی
• سیستم های مخصوص مثل Roll-Off یا Tear-Off دارن که وقتی لنز کثیف شد، میتونی سریع تمیزش کنی
• تهویه خیلی بهتری نسبت به شیلد دارن و کمتر بخار میگیرن
• سبک ترن و محدودیت دید ایجاد نمیکنن

چانه بند بلند: کلاه کراسی یه چانه بند خیلی بلند و برجسته داره که چند تا فایده داره:

• فاصله بین دهان و لبه کلاه رو زیاد میکنه که جریان هوای بیشتری وارد بشه
• در صورت برخورد، چانه و دندونا رو محافظت میکنه
• امکان استفاده راحت از محافظ چانه جداگانه رو میده

پیک آفتاب گیر: قسمت بالای کلاه یه پیک بلندی داره که از آفتاب و باران محافظت میکنه، درست مثل کلاه کپ.

چطور بدون شیلد موتورسواری کنیم؟

انتخاب عینک مناسب: اولین و مهم ترین قدم، انتخاب یه عینک کراسی خوبه:

• عینکی بگیر که محکم روی صورتت بشینه و جابجا نشه
• حتما سیستم ضد مه داشته باشه
• اگه بودجه ات اجازه میده، عینکی با سیستم Roll-Off یا Tear-Off بگیر
• چند تا لنز یدکی داشته باش: شفاف برای شب و هوای ابری، دودی برای روز آفتابی

استفاده از ماسک یا بالاکلاوا: برای جلوگیری از ورود گرد و خاک به دهن و بینی:

• یه ماسک نئوپرن یا پارچه ای دهن و بینیت رو بپوشون
• بالاکلاوا کل سر و صورتت رو میپوشونه و فقط چشمات باز میمونه
• این کار علاوه بر جلوگیری از ورود گرد و خاک، از آفتاب سوختگی هم جلوگیری میکنه

تنظیم زاویه سر: یاد بگیر که سرت رو کمی پایین نگه داری تا پیک کلاه و چانه بند از صورتت محافظت کنن.

استفاده از کرم ضد آفتاب: چون صورتت بازه، حتما کرم ضد آفتاب بزن تا آفتاب سوختگی نگیری.

مزایای نداشتن شیلد

تنفس آزاد: این مهم ترین مزیتش هستش. وقتی با تمام توانت داری موتور رو کنترل میکنی، نیاز به هوای زیادی داری. بدون شیلد، تنفست خیلی راحت تره.

بخار نگرفتن: شیلدها توی شرایط خاص خیلی راحت بخار میگیرن. عینک کراسی هم ممکنه بخار بگیره ولی خیلی کمتر و راحت تر میتونی جلوش رو بگیری.

دید بهتر: بدون شیلد، محدودیت دید کمتری داری. میتونی به راحتی به اطراف نگاه کنی بدون اینکه فریم شیلد مزاحم بشه.

وزن کمتر: حذف شیلد و مکانیزمش باعث میشه کلاه سبک تر بشه که برای گردن خیلی بهتره.

تعویض لنز راحت: با عینک کراسی میتونی خیلی سریع لنز عوض کنی. ولی تعویض شیلد کلاه وقت گیرتره.

سیستم های تمیزکننده: عینک کراسی سیستم هایی داره که توی شیلد وجود نداره:

• Roll-Off: یه رول فیلم شفاف که با کشیدن دستگیره، لایه کثیف کنار میره
• Tear-Off: چندین لایه لنز روی هم که وقتی کثیف شد، یکی رو میکنی

معایب نداشتن شیلد

در معرض گرد و خاک بودن: صورتت مستقیما در معرض گرد و خاک قرار میگیره. بعد از موتورسواری، صورتت کاملا کثیفه.

آفتاب سوختگی: اگه کرم ضد آفتاب نزنی، خیلی سریع آفتاب سوختگی میگیری.

برخورد حشرات: توی مسیرهای جنگلی، حشرات ممکنه به صورتت بخورن. البته با سرعت کمِ کراس، این مشکل کمتر از موتورسواری جاده ای هست.

سرمای هوا: توی هوای خیلی سرد، صورتت بی حس میشه. باید از بالاکلاوا یا ماسک استفاده کنی.

سنگریزه های پرتاب شده: توی مسابقات که چند نفر پشت سر هم حرکت میکنن، موتورهای جلویی سنگریزه پرتاب میکنن که به صورتت میخوره.

چرا بعضی کلاه های کراسی شیلد اضافه دارن؟

بعضی برندها مدل هایی تولید میکنن که امکان نصب شیلد رو هم دارن:

کلاه های دو منظوره: این کلاه ها هم برای آفرود مناسبن، هم برای موتورسواری جاده ای. طراحیشون شبیه کلاه کراسیه ولی میشه شیلد روشون نصب کرد.

کلاه های ادونچر: کلاه های ادونچر که برای موتورسواری چند منظوره طراحی شدن، ترکیبی از کلاه کراسی و فول فیسن. چانه بند بلند دارن ولی شیلد هم دارن.

استفاده در جاده: بعضی موتورسواران برای رسیدن به پیست مجبورن توی جاده حرکت کنن. برای این قسمت، شیلد رو نصب میکنن و وقتی به پیست رسیدن، شیلد رو برمیدارن و عینک میزنن.

نکات عملی برای موتورسواری بدون شیلد

تمیز کردن عینک: همیشه چند تا دستمال میکروفایبر و محلول تمیزکننده همراه داشته باش. عینک رو هر چند ساعت یک بار تمیز کن.

لنز یدکی: حداقل یه لنز یدکی همراه داشته باش. اگه لنز اصلیت خراب شد یا خیلی کثیف شد، بتونی عوضش کنی.

محافظ لب: لب هات مستقیما در معرض آفتاب و بادن. از محافظ لب با SPF بالا استفاده کن.

آب: همیشه یه بطری آب کوچیک همراه داشته باش که بتونی صورت و دستات رو بشوری.

دستمال مرطوب: بسته دستمال مرطوب برای تمیز کردن سریع صورت خیلی کاربردیه.

تجربه شخصی

اولین باری که با کلاه کراسی بدون شیلد موتورسواری کردم، خیلی عجیب بود. احساس میکردم یه چیزی کم دارم و مدام نگران بودم که چیزی به صورتم بخوره. ولی بعد از چند ساعت، فهمیدم چقدر راحت تره. تنفس آزاد، دید بهتر، و سبکی کلاه همه باعث میشه که دیگه دوست نداشته باشی با شیلد موتورسواری کنی.

البته باید واقع بین بود؛ موتورسواری بدون شیلد فقط برای شرایط خاص مناسبه. برای آفرود، کراس و اندورو عالیه. ولی برای موتورسواری جاده ای با سرعت بالا، حتما باید از کلاه با شیلد استفاده کنی.

نبود شیلد توی کلاه کراسی نه یه کمبود، بلکه یه ویژگیه. این طراحی دقیقا برای نوع خاصی از موتورسواری بهینه شده که توش نیازی به شیلد نیست و بدون اون راحت تر و ایمن تره.

شولدر فول گارد دقیقا چیه؟

شولدر فول گارد یه سیستم محافظتی یکپارچه ست که قسمت های حیاتی بالاتنه رو میپوشونه. این شامل میشه:

محافظ قفسه سینه: یه پلیت سخت که جلوی قفسه سینه قرار میگیره و از دنده ها و قلب محافظت میکنه.

محافظ شونه: کاپ های سخت روی هر دو شونه که از کتف و استخون ترقوه محافظت میکنن.

محافظ پشت: یه پلیت بلند که از ستون فقرات و کمر محافظت میکنه.

محافظ بازو: بعضی مدل ها محافظ جداگانه برای قسمت بالایی بازوها هم دارن.

محافظ شکم: برخی مدل های پیشرفته تر حتی قسمت شکم رو هم میپوشونن.

همه این قطعات با هم متصلن و یه سیستم یکپارچه تشکیل میدن که با بند و چسب دور بدن بسته میشه.

برای خرید شولدر فول گارد به فروشگاه اکسسوری موتوموسوی مراجعه کنید.

چرا اینقدر گرونه؟

مواد پیشرفته: شولدر فول گارد از موادی ساخته میشه که هم باید سبک باشن، هم مقاوم، هم انعطاف پذیر:

• پلاستیک های پلی اتیلن با چگالی بالا که ضربه پذیری بالایی دارن
• کامپوزیت کربن فایبر که سبک ترین و مقاوم ترین موادن
• فوم های جاذب انرژی با چگالی های مختلف که ضربه رو پخش میکنن
• پارچه های مش تنفس پذیر با فناوری Coolmax یا Dri-FIT

طراحی ارگونومیک پیچیده: این محافظ باید طوری طراحی بشه که هم محافظت کامل ارائه بده، هم بتونی آزادانه حرکت کنی. این یعنی صدها ساعت طراحی و تست:

• مفصل های چند محوره که با حرکات بدن هماهنگ میشن
• قسمت های انعطاف پذیر بین محافظ های سخت
• سیستم تهویه پیچیده با کانال های هوا
• طراحی سه بعدی که با انحنای بدن سازگاره

تحقیق و توسعه گسترده: برندهای معتبر سال ها روی هر مدل کار میکنن:

• تست ضربه توی آزمایشگاه
• تست روی دامی های تصادف
• استفاده توسط موتورسواران حرفه ای و دریافت بازخورد
• بهبود مداوم طراحی

استانداردهای سخت گیرانه: باید استانداردهای اروپایی CE رو داشته باشه که خودش هزینه بر و زمان بره.

مقایسه با گزینه های ارزان تر

کاپشن محافظ ساده (۵۰۰ هزار تا ۱.۵ میلیون تومان): این کاپشن ها فقط چند تا پد فومی داخلشون دارن. محافظتشون خیلی محدوده و فقط از ساییدگی جلوگیری میکنن، نه از ضربه جدی.

پد جداگانه (هر کدوم ۲۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان): میتونی پد سینه، شونه و پشت رو جداگانه بخری. مشکلش اینه که هماهنگ نیستن، ممکنه جابجا بشن، و فاصله بین پدها نقاط آسیب پذیر ایجاد میکنه.

شولدر فول گارد (۳ تا ۱۵ میلیون تومان): سیستم یکپارچه، محافظت کامل، جابجا نمیشه، استانداردهای بالا، راحتی بیشتر.

آیا واقعا لازمه؟

این بستگی به نوع موتورسواریت داره:

موتورسواری شهری معمولی: اگه فقط توی شهر با سرعت معمولی موتورسواری میکنی، شاید شولدر فول گارد بیش از حد باشه. یه کاپشن محافظ ساده یا چند تا پد جداگانه کافیه.

موتورسواری آفرود و کراس: اگه آفرود میری یا مسابقات کراس شرکت میکنی، شولدر فول گارد تقریبا ضروریه. سقوط ها خیلی شایعن و ممکنه با سنگ، درخت یا موتور برخورد کنی.

موتورسواری اندورو: برای اندورو هم خیلی کاربردیه چون مسیرها سخت و خطرناکن.

موتورسواری جاده ای پرسرعت: اگه با سرعت بالا توی جاده موتورسواری میکنی، بعضی موتورسواران ترجیح میدن شولدر گارد استفاده کنن، ولی اکثرا به کاپشن ایرویی با محافظ های استاندارد اکتفا میکنن.

یادگیری موتورسواری: اگه تازه شروع کردی و هنوز سقوط زیاد داری، شولدر گارد ارزشش رو داره.

مزایای واقعی شولدر فول گارد

محافظت یکپارچه: وقتی همه محافظ ها به هم متصلن، هیچ نقطه آسیب پذیری نداری. حتی اگه بیفتی و بچرخی، محافظ ها جابجا نمیشن.

راحتی بیشتر: برخلاف چند تا پد جداگانه که هرکدوم بند خودشون رو دارن و گاهی به هم میرسن، شولدر فول گارد یه سیستم یکپارچه ست که راحت تر پوشیده میشه.

توزیع وزن بهتر: وزن محافظ ها روی شونه ها و کمر توزیع میشه، نه اینکه فقط روی یه نقطه فشار بیاد.

تهویه مهندسی شده: سیستم تهویه طوری طراحی شده که هوا توی کانال های مشخص حرکت کنه و بدنت رو خنک نگه داره.

سازگاری با کوله: بعضی شولدر گاردها طوری طراحی شدن که میشه کوله یا Hydration Pack روشون بست.

معایب و محدودیت ها

قیمت بالا: این واضح ترین معیبشه. برای خیلی ها قیمتش خیلی بالاست و نمیتونن بخرنش.

گرمی توی تابستون: حتی با سیستم تهویه خوب، توی هوای خیلی گرم گرمه و عرق میکنی.

حجیم بودن: یه لایه اضافه به بدنت اضافه میشه که ممکنه اول عجیب و ناراحت کننده باشه.

نیاز به تنظیم: اولین بار که میخری، باید وقت بذاری تا تمام بندها و تنظیمات رو درست کنی.

نگهداری: باید بعد از هر بار استفاده تمیزش کنی و مراقب باشی که آسیب نبینه.

عمر محدود: بعد از چند سقوط جدی یا حتی بعد از چند سال استفاده عادی، باید عوضش کنی چون فوم های جاذب انرژی خاصیتشون رو از دست میدن.

نظر واقعی

از نظر من که سال هاست موتورسواری میکنم، شولدر فول گارد یکی از اون تجهیزاتیه که ارزشش بستگی به استفاده ات داره. اگه:

• جدی آفرود یا کراس موتورسواری میکنی → حتما بخر
• گاهی آفرود میری → یه مدل میان رده کافیه
• فقط شهری موتورسواری میکنی → احتمالا لازمت نیست
• بودجه محدودی داری → ترکیب پد شونه و زیره پشت گزینه عاقلانه تریه

چرا دستکش معمولی برای کراس کافی نیست؟

موتورسواری کراس با موتورسواری معمولی خیلی فرق داره. توی کراس مدام داری دستات رو جا به جا میکنی، موتور رو کنترل میکنی، بلند میشی، میشینی، وزنت رو جابجا میکنی. این یعنی دستات خیلی بیشتر از موتورسواری معمولی کار میکنن و فشار میبینن.

حرکات فیزیکی بیشتر: توی موتورسواری شهری یا جاده ای، دستات تقریبا توی یه حالت ثابت روی فرمون میمونن. ولی توی کراس مدام در حال حرکتن، کشش و فشار زیادی روشون وارد میشه.

تماس با موتور: توی کراس ممکنه دستات به قسمت های مختلف موتور بخوره، با شاخه درخت برخورد کنه، یا توی سقوط روی زمین خاکی یا سنگلاخی بیفته.

گرما و عرق: موتورسواری کراس یه ورزش پرتحرکه و خیلی عرق میکنی. دستکش های معمولی که برای تهویه کم طراحی شدن، خیلی زود خیس عرق میشن و دیگه قابل استفاده نیستن.

نیاز به گریپ بالا: چون موتور مدام تکون میخوره و دستات عرق میکنن، نیاز به گریپ خیلی بالایی روی دسته فرمون داری. دستکش های معمولی این گریپ رو ندارن.

برای خرید دستکش کراسی به فروشگاه اکسسوری موتور سیکلت موتو موسوی مراجعه کنید.

ویژگی های منحصر به فرد دستکش کراسی

سبکی و انعطاف پذیری: اولین چیزی که وقتی یه دستکش کراسی رو دستت میکنی متوجه میشی، سبکیشه. این دستکش ها از موادی ساخته میشن که هم سبکن هم انعطاف پذیر. معمولا از ترکیب پارچه های مش، چرم مصنوعی نازک و الیاف سنتتیک ساختن.

تهویه فوق العاده: دستکش کراسی پر از منفذ و مش هستش. پشت دست، بین انگشتان و حتی کف دست بخش هایی از پارچه مش دارن که هوا رو به راحتی رد میکنن. این باعث میشه دستات خنک بمونن و عرق نکنن.

گریپ سیلیکونی: کف دستکش کراسی پر از نقطه یا خط سیلیکونیه که گریپ خیلی بالایی ایجاد میکنه. حتی وقتی دستت عرق کرده یا دسته موتور خیسه، باز هم میتونی محکم نگهش داری.

محافظت حداقلی: برخلاف دستکش های موتورسواری معمولی که محافظ های سخت و لایه های ضخیم چرم دارن، دستکش کراسی محافظت خیلی کمتری داره. فقط روی بندهای انگشت ممکنه یه محافظ پلاستیکی نازک باشه.

بند مچ ساده: دستکش کراسی معمولا بند مچ خیلی ساده و سریعی داره، معمولا یه چسب ساده. چون قراره چندین بار در روز درش بیاری و بذاریش، نباید پیچیده باشه.

مقایسه با دستکش های دیگه

دستکش فول فیست یا جاده ای: این دستکش ها از چرم ضخیم گاو یا کانگورو ساختن، محافظ های کربنی یا فلزی دارن، وزنشون زیاده، تهویه محدودی دارن. برای سرعت بالا و محافظت در برابر ساییدگی جاده طراحی شدن.

دستکش شهری: ترکیبی از چرم و پارچه، محافظت متوسط، تهویه متوسط، راحتی خوب. برای رانندگی روزمره توی شهر مناسبن.

دستکش زمستانی: لایه های عایق دارن، ضدآبن، ضخیمن، تهویه ندارن. برای هوای سرد طراحی شدن.

دستکش کراسی: پارچه ای و سبک، بدون عایق، تهویه بالا، محافظت کم، گریپ بالا، انعطاف پذیری زیاد. فقط برای موتورسواری آفرود و کراس مناسبه.

چرا محافظت کمه؟

ممکنه براتون سوال بشه که چرا دستکش کراسی محافظت کمی داره؟ جواب سادست: چون نیازی به محافظت زیاد نیست.

نوع سقوط متفاوته: وقتی توی جاده با سرعت بالا میفتی، ممکنه چند ده متر روی آسفالت بلغزی. ولی توی کراس، سقوط ها معمولا با سرعت کمتره و روی زمین خاکی یا گلی که نرم تره.

فداکاری برای عملکرد: موتورسوار کراس ترجیح میده دستکش سبک و راحتی داشته باشه که بتونه موتور رو کامل کنترل کنه، حتی اگه محافظتش کمتر باشه. چون کنترل بهتر یعنی سقوط کمتر.

استفاده از تجهیزات دیگه: موتورسوار کراس معمولا از زانو بند، آرنج بند، سینه بند و تجهیزات محافظتی دیگه استفاده میکنه که مهم ترین قسمت های بدن رو محافظت میکنن.

جنس و مواد ساخت

پارچه مش: قسمت اعظم دستکش از پارچه مش ساخته شده که سبک و تنفس پذیره. این پارچه معمولا از نایلون یا پلی استر بافته شده.

چرم مصنوعی یا Clarino: کف دست و قسمت هایی که بیشتر فرسوده میشن، از چرم مصنوعی مقاومی ساختن که به اندازه چرم طبیعی دوام داره ولی سبک تره و ارزون تره.

نئوپرن یا لایکرا: برای قسمت هایی که نیاز به انعطاف زیاد هست، مثل بین انگشتان یا مچ دست.

پلاستیک TPR: محافظ های نازک روی بندهای انگشت از پلاستیک انعطاف پذیر ساختن که سبکن و توی صورت برخورد انرژی رو جذب میکنن.

سیلیکون: روی کف دست برای گریپ استفاده میشه. بعضی دستکش ها نقطه های سیلیکونی دارن، بعضی ها خط های عمودی یا افقی.

طراحی و ساختار

انگشتان قبل خمیده: انگشتان دستکش کراسی کمی خمیدن، درست به شکلی که وقتی دستت روی فرمونه میگیری. این طراحی باعث میشه خستگی کمتر بشه.

دوخت تخت: دستکش های کراسی با دوخت تخت یا Flatlock دوخته میشن که برآمدگی ایجاد نمیکنه و تاول نمی زنه.

بدون لایه های اضافی: برخلاف دستکش های معمولی که چند لایه محافظ دارن، دستکش کراسی تک لایه یا حداکثر دو لایه ست تا حس لمس بالایی داشته باشه.

زبانه کشیدن: یه زبانه کوچیک بین انگشت شست و اشاره هست که کمک میکنه دستکش رو راحت تر از دست دربیاری.

چه موقع باید دستکش کراسی استفاده کرد؟

موتورسواری آفرود و کراس: استفاده اصلیش همینه. اگه روی مسیرهای خاکی، جنگلی، سنگلاخی یا مسابقات کراس موتورسواری میکنی، حتما باید از این نوع دستکش استفاده کنی.

تمرینات موتوکراس: حتی اگه فقط برای تمرین میری پیست، باز هم دستکش کراسی لازمه چون ساعت ها کار میکنی و نیاز به راحتی و تهویه بالا داری.

موتورسواری تابستانی شهری؟: بعضی موتورسوارها توی تابستون داغ از دستکش کراسی برای موتورسواری شهری استفاده میکنن چون خیلی راحتن و تهویه خوبی دارن. ولی باید بدونی که محافظتش خیلی کمه و توی سقوط روی آسفالت دستات رو محافظت نمیکنه.

نگهداری و عمر مفید

شستشو: دستکش کراسی رو میشه شست. بعد از هر چند بار استفاده با دست و آب سرد بشورش. نذار خشک شویی بره یا توی ماشین لباس شویی بذاریش.

خشک کردن: توی سایه خشکش کن. جلوی آفتاب یا بخاری باعث میشه پارچه مش خراب بشه.

عمر مفید کوتاه: دستکش کراسی نسبت به دستکش های معمولی عمر کوتاه تری داره. معمولا بعد از یه فصل استفاده مکرر، باید عوضش کنی. پارچه مش پاره میشه، سیلیکون ها کنده میشن و گریپ کم میشه.

تعویض منظم: بهتره هر فصل یه جفت جدید بخری، خصوصا اگه زیاد موتورسواری میکنی.

اشتباهات رایج

استفاده برای موتورسواری جاده ای: بزرگ ترین اشتباه اینه که دستکش کراسی رو برای موتورسواری جاده ای با سرعت بالا استفاده کنی. محافظتش کافی نیست.

خریدن سایز بزرگ تر: بعضی ها فکر میکنن دستکش بزرگ تر راحت تره. ولی دستکش کراسی باید دقیقا روی دستت بشینه تا گریپ خوب داشته باشی.

انتظار دوام بالا: دستکش کراسی یه تجهیز مصرفیه که عمر کوتاهی داره. نباید انتظار داشته باشی سال ها دوام بیاره.

نشستن با دستکش: بعضی ها وقتی استراحت میکنن دستکشاشون رو در نمیارن. این باعث میشه دستکش خیس عرق بشه و زودتر خراب بشه.

دستکش کراسی یه تجهیز تخصصیه که فقط برای یه کار طراحی شده: موتورسواری آفرود و کراس. اگه برای همین کار ازش استفاده کنی، بهترین دستکش ممکنه. ولی اگه برای کار دیگه ای بخوایش، نه محافظت کافی داره، نه دوام لازم رو. پس مطمئن شو که دستکش مناسب رو برای کار مناسب انتخاب میکنی.

تصور کن داری با سرعت حرکت میکنی و یه دفعه عینک موتور سواریت مه میگیره و دیگه نمیتونی درست ببینی. این مشکل نه تنها آزاردهنده ست بلکه خطرناکم هست.

خبر خوبه اینه که راه حل های مختلفی برای جلوگیری از مه گرفتن عینک موتور سواری وجود داره. بیا ببینیم چرا اصلا عینک موتور سواری مه میگیره و چطور میشه جلوش رو گرفت.

چرا عینک موتور موتور سواری مه میگیره؟

مه گرفتن عینک موتور سواری یه پدیده فیزیکی سادست. وقتی هوای گرم و مرطوب با سطح سرد لنز برخورد میکنه، رطوبت روی لنز میشینه و قطرات ریز آب تشکیل میده که همون مه هستش. توی موتورسواری این اتفاق توی چند شرایط مختلف میفته:

تنفس داخل کلاه: وقتی کلاه تمام صورت سرته و عینک موتور سواری هم میزنی، هوای گرم و مرطوب تنفست از زیر عینک موتور سواری بالا میاد و به لنز سرد برخورد میکنه.

تغییر دمای ناگهانی: مثلا وقتی از هوای گرم داخل خونه میای بیرون به هوای سرد، یا وقتی از مسیر آفتابی میری زیر سایه.

عرق کردن: وقتی عرق میکنی، رطوبت اطراف صورتت زیاد میشه و همین باعث مه گرفتن عینک موتور سواری میشه.

هوای بارونی یا مرطوب: توی روزهای بارونی یا مه آلود، رطوبت هوا خیلی بالاست و عینک موتور سواری راحت تر مه میگیره.

سرعت پایین یا توقف: وقتی با سرعت حرکت میکنی، جریان هوا باعث میشه عینک موتور سواری خنک نشه و مه نگیره. ولی وقتی میایستی یا آروم میری، جریان هوا قطع میشه و عینک موتور سواری مه میگیره.

برای خرید عینک موتور سواری به فروشگاه اکسسوری موتور سیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

راه حل های فیزیکی و طراحی

استفاده از عینک موتور سواری با سیستم تهویه: بهترین عینک موتور سواری های موتورسواری سیستم تهویه دارن که جریان هوا رو تنظیم میکنه. این عینک موتور سواری ها منافذ کوچیکی بالا و پایین لنز دارن که هوا رو به گردش در میارن ولی گرد و خاک نمیذارن وارد بشه.

عینک موتور سواری دو لایه: یکی از موثرترین راه حل ها استفاده از عینک موتور سواری دو لایه ست. این عینک موتور سواری ها دو لنز دارن که بین اونها یه فاصله هوا هست، درست مثل پنجره های دو جداره. لنز داخلی گرمه و لنز خارجی سرد، پس مه روی لنز داخلی تشکیل نمیشه.

تنظیم فاصله عینک موتور سواری از صورت: بعضی عینک موتور سواری ها امکان تنظیم فاصله از صورت رو دارن. اگه فاصله کمی بیشتر باشه، جریان هوای بیشتری پشت لنز ایجاد میشه و مه کمتر میگیره.

استفاده از فوم با تخلخل بالا: فوم اطراف عینک موتور سواری نقش مهمی توی جلوگیری از مه گرفتن داره. فوم هایی که تخلخل بالا دارن، اجازه میدن هوا عبور کنه ولی گرد و خاک رو نمیذارن وارد بشه.

محلول های ضد مه

اسپری های ضد مه: این محلول ها رو روی لنز اسپری میکنی و با یه دستمال نرم پخشش میکنی. یه لایه نازک روی لنز ایجاد میکنن که از تشکیل قطرات آب جلوگیری میکنه. اثرشون معمولا چند ساعت تا یه روز دوام میاره.

ژل ضد مه: این ژل ها غلیظ تر از اسپری ان و دوام بیشتری دارن. یه مقدار کم روی لنز میمالی و پخشش میکنی. اثرشون میتونه چند روز دوام داشته باشه.

دستمال های ضد مه: این دستمال های یکبار مصرف مواد ضد مه دارن. یکی رو از بسته در میاری و روی لنز میکشی. راحتن و میشه همیشه چند تا توی جیب داشت.

محلول خانگی: بعضی ها از مواد خانگی مثل مایع ظرف شویی یا خمیر دندون استفاده میکنن. یه قطره مایع ظرف شویی رو با آب رقیق میکنن و روی لنز میمالن. این روش کار میکنه ولی ممکنه لنز رو خراب کنه پس توصیه نمیشه.

تکنیک های استفاده صحیح

گرم کردن لنز قبل استفاده: یه ترفند ساده اینه که قبل از موتورسواری، عینک موتور سواری رو کمی گرم کنی. میتونی لنز رو نزدیک بدنت نگه داری یا حتی یه لحظه نفست رو روش بدی و سریع پاکش کنی. لنز گرم کمتر مه میگیره.

جلوگیری از تنفس به سمت بالا: یکی از دلایل اصلی مه گرفتن، هوای تنفس توی کلاهه که از زیر عینک موتور سواری بالا میاد. سعی کن وقتی نفس میکشی، هوا از دهنت بیرون بیاد نه از بینی، یا اگه کلاه تمام صورت داری، ماسک موتورسواری بزن که هوای تنفست رو مستقیم بیرون هدایت کنه.

تنظیم بند عینک موتور سواری: اگه عینک موتور سواری خیلی محکم باشه، جریان هوا قطع میشه. کمی شل ترش کن تا هوا بتونه گردش کنه، ولی نه اونقدر شل که از جاش کنده بشه.

باز کردن منافذ تهویه کلاه: اگه کلاهت منفذ تهویه داره، همیشه بازشون نگه دار. جریان هوای بیشتر توی کلاه باعث میشه رطوبت کمتر بشه.

برداشتن موقت عینک موتور سواری: اگه عینک موتور سواریت مه گرفت و داری میایستی، یه لحظه عینک موتور سواری رو بردار تا هوا بگیره و مه از بین بره. البته این کار رو فقط وقتی ایستادی انجام بده، نه توی حین حرکت.

لوازم کمکی

ماسک موتورسواری: این ماسک ها دهن و بینی رو میپوشونن و یه دریچه دارن که هوای تنفس رو به سمت پایین یا کناره ها هدایت میکنه، نه به سمت بالا. استفاده ازش خیلی توی جلوگیری از مه گرفتن کمک میکنه.

بالاکلاوا با دریچه تنفس: بعضی بالاکلاواها دریچه تنفس دارن که مسیر هوا رو تغییر میده و نمیذاره به سمت عینک موتور سواری بیاد.

سیستم پین لاک: این سیستم یه لنز اضافه داخلی داره که با پین به لنز اصلی وصل میشه و بین دو لنز فاصله هوا ایجاد میکنه. موثرترین راه جلوگیری از مه گرفتنه ولی فقط برای شیلد کلاه کار میکنه، نه عینک موتور سواری های معمولی.

دستگاه گرم کننده لنز: بعضی عینک موتور سواری های حرفه ای یه سیستم گرمایش باتری خور دارن که لنز رو کمی گرم نگه میداره و نمیذاره مه بگیره. البته این مدل ها خیلی گرونن.

اشتباهات رایج

دست زدن به لنز: هیچ وقت با دست کثیف یا دستکش به لنز دست نزن. چربی و کثیفی روی لنز باعث میشه مه راحت تر بگیره.

استفاده از پارچه نامناسب: برای تمیز کردن لنز حتما از دستمال میکروفایبر استفاده کن. دستمال کاغذی یا پارچه های معمولی لنز رو خش میندازن.

پاک نکردن منظم: لنزی که کثیفه یا لایه چربی روش داره، راحت تر مه میگیره. هر چند روز یک بار عینک موتور سواریت رو با آب و صابون ملایم بشور.

استفاده بیش از حد از محلول ضد مه: بعضی ها فکر میکنن هرچی بیشتر محلول بزنن، بهتره. ولی استفاده زیاد باعث میشه یه لایه کدر روی لنز ایجاد بشه.

گذاشتن عینک موتور سواری جلوی بخاری یا آفتاب: این کار پوشش های روی لنز رو خراب میکنه و بعدش عینک موتور سواری راحت تر مه میگیره.

راه حل ها برای شرایط خاص

موتورسواری زمستانی: توی هوای خیلی سرد، مه گرفتن خیلی بیشتره. بهترین راه ترکیب چند تا روشه: عینک موتور سواری دو لایه، محلول ضد مه، و ماسک با دریچه تنفس.

موتورسواری بارونی: وقتی باران میباره، علاوه بر مه، قطرات آب هم روی لنز میشینن. محلول های آب گریز به همراه محلول ضد مه خیلی کمک میکنن.

موتورسواری کوهستانی: وقتی از ارتفاع پایین میری بالا یا بالعکس، دما خیلی تغییر میکنه و عینک موتور سواری مه میگیره. بهتره یه جفت عینک موتور سواری اضافه همراه داشته باشی.

موتورسواری در مه: توی هوای مه آلود، استفاده از لنز زرد یا نارنجی به همراه محلول ضد مه بهترین ترکیبه. این رنگ ها کنتراست رو بالا میبرن.

نگهداری طولانی مدت

شستشوی منظم: هر هفته یک بار عینک موتور سواریت رو با آب ولرم و صابون ملایم بشور. چربی و گرد و خاک رو کامل پاک کن.

خشک کردن درست: بعد از شستشو، عینک موتور سواری رو با دستمال میکروفایبر خشک کن. هوا خشک کردن باعث لکه میشه.

نگهداری در کیف: همیشه عینک موتور سواری رو توی کیف محافظش نگه دار. گرد و خاک و خراش روی لنز باعث میشه راحت تر مه بگیره.

تعویض پوشش ضد مه: بعد از چند ماه استفاده، پوشش ضد مه از بین میره. باید دوباره محلول بزنی یا اگه عینک موتور سواری لنز تعویضی داره، لنزش رو عوض کنی.

مه گرفتن عینک موتور سواری یکی از آزاردهنده ترین مشکلات موتورسواریه، ولی خوشبختانه با ترکیب روش های مختلف میشه تقریبا کاملا جلوش رو گرفت. مهم ترین نکته اینه که فقط به یه روش تکیه نکنی. ترکیب عینک موتور سواری خوب با سیستم تهویه، استفاده از محلول ضد مه، تکنیک های درست تنفس و نگهداری صحیح، همه با هم باعث میشن که دیگه مشکل مه نداشته باشی.

قبل از نصب چی ها رو باید چک کنی؟

قبل از اینکه دست به کار بشی، چند تا نکته مهم هست که باید بررسی کنی:

سازگاری با موتور: همه هندگاردها با همه موتورها سازگار نیستن. قطر دسته فرمون موتورهای مختلف فرق میکنه. معمولا سه سایز داریم:

• دسته ۷/۸ اینچ (۲۲ میلی متر): برای موتورهای استاندارد و کروزر
• دسته ۱ اینچ (۲۵.۴ میلی متر): برای موتورهای تورینگ و برخی ادونچرها
• دسته ۱ و ۱/۸ اینچ (۲۸.۶ میلی متر): برای موتورهای سنگین و هارلی

بررسی محل نصب: ببین روی دسته فرمونت فضای کافی برای نصب هست یا نه. باید بین دسته کلاچ/ترمز و جای نصب هندگارد فاصله کافی باشه.

ابزار مورد نیاز: معمولا به این ابزارها نیاز داری:

• آچار آلن سایز ۴ یا ۵ (بسته به برند)
• پیچ گوشتی
• آچار باکس ۱۰ یا ۱۲
• چسب قفل کننده دنده (اختیاری ولی توصیه میشه)

خوندن دستورالعمل: هر برند روش خاص خودش رو داره. حتما دفترچه راهنما رو یه بار کامل بخون قبل شروع کار.

برای خرید هندگارد به فروشگاه لوازم موتورسیکلت موتوموسوی مراجعه کنید.

مراحل نصب پایه هندگارد

مرحله اول - باز کردن قطعات اضافی: اگه روی دسته فرمونت وزنه یا پلاگ انتهایی نصبه، اول باید اونا رو باز کنی. این وزنه ها معمولا با یه پیچ آلن وسط نگهداشته میشن.

مرحله دوم - آماده سازی پایه نصب: هندگاردها یه پایه فلزی دارن که باید داخل انتهای دسته فرمون فرو بره. این پایه معمولا یه پیچ انبساطی داره که وقتی سفت میشه، داخل دسته باز میشه و قفل میکنه.

مرحله سوم - فرو بردن پایه: پایه رو به آرومی داخل دسته فرمون فرو کن. باید کاملا صاف و مستقیم باشه. اگه کج باشه، هندگارد هم کج نصب میشه.

مرحله چهارم - تنظیم زاویه اولیه: قبل از سفت کردن کامل، زاویه هندگارد رو تنظیم کن. معمولا باید موازی زمین باشه یا کمی به سمت بالا.

مرحله پنجم - سفت کردن پیچ انبساطی: با آچار آلن پیچ داخلی رو سفت کن. این پیچ باعث میشه پایه داخل دسته باز بشه و محکم بگیره. نیرو زیادی بذار ولی نه اونقدر که پیچ رو خراب کنی.

تنظیم زاویه و موقعیت

این مرحله خیلی مهمه و اکثر مردم اشتباه انجامش میدن:

زاویه افقی: هندگارد باید طوری تنظیم بشه که وقتی دستات روی فرمونه، کاملا پشت دستات رو بپوشونه. اگه خیلی به سمت داخل باشه، از کنارها محافظت نمیکنه. اگه خیلی بیرون باشه، وقتی دستت رو جا به جا میکنی، به هندگارد میخوره.

زاویه عمودی: بعضی ها هندگارد رو اشتباهی به سمت پایین تنظیم میکنن. این کار باعث میشه که محافظت از بالا کم بشه. بهترین حالت اینه که هندگارد موازی زمین باشه یا حداکثر ۱۰ درجه به سمت بالا.

فاصله از دسته: هندگارد نباید خیلی نزدیک به دسته فرمون باشه چون وقتی دستت رو میذاری روی فرمون، جا کم میاری. ولی نباید خیلی دورم باشه که فایده ای نداشته باشه. فاصله ایده آل حدود ۲ تا ۳ سانتی متره.

اشتباهات رایج در نصب

سفت نکردن کافی: یکی از رایج ترین اشتباها اینه که پیچ انبساطی رو به اندازه کافی سفت نمیکنن. نتیجه اش میشه که بعد از چند روز هندگارد شل میشه و میچرخه.

سفت کردن بیش از حد: از طرف دیگه، اگه خیلی سفت کنی، ممکنه دسته فرمون رو از داخل خراب کنی یا پیچ رو بشکونی.

نصب کج: اگه پایه کج فرو بره، هندگارد هم کج نصب میشه. این باعث میشه که یه طرف محافظت خوبی ارائه بده ولی طرف دیگه نه.

فراموش کردن واشر: بعضی هندگاردها واشر یا حلقه لاستیکی دارن که باید بین پایه و دسته فرمون قرار بگیره. فراموش کردنش باعث لقی میشه.

نصب برعکس: بعضی ها هندگارد چپ و راست رو با هم اشتباه میگیرن. حتما علامت گذاری رو چک کن.

تست بعد از نصب

بعد از نصب، حتما این موارد رو چک کن:

محکم بودن: هندگارد رو با دست تکون بده. نباید هیچ حرکتی داشته باشه. اگه حتی کمی شله، باید دوباره سفتش کنی.

تداخل با قطعات دیگه: فرمون رو کاملا به چپ و راست بچرخون. ببین هندگارد به کارتل، باک بنزین، فندر یا هر چیز دیگه ای برخورد نمیکنه.

راحتی دست: بشین روی موتور و دستات رو روی فرمون بذار. ببین آیا هندگارد مزاحم راحتیته یا نه. باید بتونی به راحتی دسته کلاچ و ترمز رو بگیری.

دید آینه: اگه آینه های موتورت روی دسته فرمونن، مطمئن شو که هندگارد دید آینه رو نگرفته.

نصب انواع مختلف هندگارد

هندگارد ساده پلاستیکی: این نوع فقط یه پیچ انبساطی داره و نصبش خیلی سادست. ولی محافظتش هم محدوده.

هندگارد آلومینیومی با پایه فلزی: این نوع دو قسمت داره: پایه فلزی که داخل دسته فرمون میره و قسمت محافظ که به پایه پیچ میشه. نصبش کمی پیچیده تره ولی محکم تره.

هندگارد ضربه گیر دار: این نوع یه سیستم جذب ضربه داره که باید دقت بیشتری توی نصبش به خرج داد. قسمت جذب کننده نباید خیلی سفت بسته بشه چون باید توی ضربه بتونه حرکت کنه.

هندگارد چند تکه: بعضی هندگاردها چند تکه ان و باید اول سوار هم بشن. ترتیب نصب قطعات رو از دفترچه راهنما دنبال کن.

تنظیمات بعد از اولین سفر

بعد از اولین بار موتورسواری، حتما دوباره پیچ ها رو چک کن:

سفت کردن مجدد: معمولا بعد از ۵۰-۱۰۰ کیلومتر اول، پیچ ها کمی شل میشن. این طبیعیه و باید دوباره سفتشون کنی.

تنظیم زاویه: شاید بعد از استفاده واقعی متوجه بشی که زاویه نیاز به تغییر داره. برای تغییر زاویه، کافیه پیچ رو کمی شل کنی، هندگارد رو تنظیم کنی و دوباره سفتش کنی.

نگهداری و چک کردن دوره ای

هر ماه یک بار: پیچ های هندگارد رو چک کن ببین شل نشدن. اگه شل شدن، سفتشون کن.

بعد از سقوط یا برخورد: اگه موتور افتاد یا هندگارد برخورد کرد، حتما چک کن ببین پایه خم یا شکسته نشده. یه برخورد ممکنه بدون اینکه متوجه بشی، پایه رو ضعیف کرده باشه.

تمیز کردن: گرد و خاک و گل رو از هندگارد پاک کن. این مواد ممکنه به مفصل ها آسیب برسونن.

نصب لوازم جانبی روی هندگارد

بعضی هندگاردها امکان نصب لوازم جانبی رو دارن:

دسته کمکی: بعضی هندگاردها امکان نصب دسته کمکی برای مسافر رو دارن. این دسته باید محکم نصب بشه و وزن مسافر رو تحمل کنه.

برف پاک کن: برای موتورسواری زمستانی، میشه یه برف پاک کن روی هندگارد نصب کرد. مطمئن شو که وزن اضافه باعث نشه هندگارد شل بشه.

نورافکن اضافی: بعضی موتورسواران نورافکن کمکی روی هندگارد نصب میکنن. حواست باشه که سیم کشی درست انجام بشه و پایه هندگارد وزن اضافه رو تحمل کنه.

نصب درست هندگارد فقط چند دقیقه وقت میگیره، ولی اگه اشتباه انجام بشه، ممکنه مشکلات زیادی ایجاد کنه. از شل شدن مدام گرفته تا برخورد با قطعات دیگه یا حتی افتادن هندگارد توی حین حرکت. پس ارزشش رو داره که یه بار درست و حسابی نصبش کنی و بعد هر چند وقت یک بار چک کنی که همه چی سر جاشه.

پیچیدگی طراحی و ساخت

کلاه ادونچر پیچیده ترین نوع کلاه موتورسواریه که تولید میشه. این کلاه باید همزمان ویژگی های چند نوع کلاه مختلف رو داشته باشه:

چند کاربردی بودن: کلاه ادونچر باید هم برای موتورسواری جاده ای مناسب باشه، هم برای آفرود. این یعنی باید چانه بند بلند مثل کلاه کراسی داشته باشه، در عین حال امکان نصب شیلد مثل کلاه فول فیست رو هم بده.

مکانیزم شیلد: برخلاف کلاه فول فیست که شیلدش ثابته، کلاه ادونچر باید مکانیزمی داشته باشه که شیلد رو کاملا بالا ببره و پشت سر قفل کنه. این مکانیزم باید هم محکم باشه، هم سبک، هم در هر شرایطی کار کنه.

سیستم تهویه پیشرفته: چون کلاه ادونچر توی شرایط مختلف استفاده میشه، باید سیستم تهویه قوی تری نسبت به کلاه های معمولی داشته باشه. این یعنی منافذ بیشتر، کانال های هوای پیچیده تر و طراحی آیرودینامیک بهتر.

وزن مناسب: باید سبک باشه که برای سفرهای طولانی خسته کننده نباشه، ولی در عین حال محکم و ایمن. تعادل بین این دو خیلی سخته و نیاز به مواد گرون تر داره.

برای خرید کلاه کاسکت ادونچر با قیمت مناسب و رقابتی به فروشگاه اکسسوری موتور سیکلت موتوموسوی مراجعه کن.

مواد ساخت باکیفیت تر

پوسته کامپوزیت چند لایه: کلاه های ادونچر معمولا از ترکیب کربن، فایبرگلاس و کولار ساخته میشن. این ترکیب هم سبکیه هم مقاومت بالا. یه پوسته کربن تمام خالص میتونه چند برابر گرون تر از پلی کربنات معمولی باشه.

چانه بند تقویت شده: چانه بند کلاه ادونچر بلندتر و برجسته تره، پس نیاز به تقویت بیشتری داره. این بخش باید در برابر ضربه مستقیم مقاومت کنه و به راحتی نشکنه.

شیلد چند منظوره: شیلدهای کلاه ادونچر معمولا ضخیم تر و مقاوم ترن چون هم باید در برابر سنگریزه های آفرود مقاومت کنن، هم وضوح بالایی برای سرعت جاده ای داشته باشن. بعضی مدل ها شیلد دو لایه دارن که قیمتشون رو بالا میبره.

سیستم های اضافی

آماده برای اینترکام: اکثر کلاه های ادونچر از کارخونه آماده نصب سیستم ارتباطی هستن. این یعنی جای مخصوص اسپیکر، میکروفون و باتری که همه باید از قبل طراحی و تعبیه بشن.

پیک آفتاب گیر: قسمت بالای کلاه که مثل کلاه های کراسیه و از آفتاب و باران محافظت میکنه. این پیک باید طوری طراحی بشه که توی سرعت بالا باد نگیره و کلاه رو تکون نده.

سیستم پین لاک: بیشتر کلاه های ادونچر از کارخونه سیستم پین لاک دارن که یه لنز اضافه داخل شیلد نصب میشه و از بخار گرفتن جلوگیری میکنه. این سیستم هزینه بر و پیچیده ست.

شیلد داخلی آفتابی: خیلی از کلاه های ادونچر یه شیلد دودی داخلی دارن که با یه دکمه بالا و پایین میشه. این مکانیزم اضافه هزینه تولید رو بالا میبره.

تحقیق و توسعه

برندهای معتبر کلاه ادونچر مثل Shoei، Arai، Schuberth و BMW سال ها روی هر مدل تحقیق میکنن:

تونل باد: کلاه رو توی تونل باد تست میکنن تا آیرودینامیکش رو بهینه کنن. این تست ها هزینه بر و زمان برن.

تست ایمنی: علاوه بر استانداردهای اجباری، برندهای خوب تست های اضافی انجام میدن که از سطح ایمنی مطمئن بشن.

طراحی ارگونومیک: شکل داخلی کلاه باید با اکثر شکل های سر سازگار باشه. این نیاز به مطالعه روی صدها نمونه مختلف داره.

تست میدانی: کلاه رو به موتورسوارهای حرفه ای میدن که توی شرایط واقعی امتحانش کنن و بازخوردشون رو بررسی میکنن.

تمام این تحقیقات هزینه داره که روی قیمت نهایی تأثیر میذاره.

کیفیت ساخت و کنترل دقیق

تولید دستی: خیلی از کلاه های ادونچر درجه یک هنوز به صورت دستی یا نیمه دستی ساخته میشن. کلاه های Arai به طور کامل دست ساز هستن و هر کلاه توسط چند نفر کنترل میشه.

کنترل کیفیت سخت گیرانه: هر کلاه چندین مرحله بازرسی رو پشت سر میذاره. اگه کوچک ترین نقصی پیدا بشه، کلاه دور ریخته میشه نه اینکه با تخفیف فروخته بشه.

قطعات یدکی استاندارد: برندهای خوب تضمین میکنن که قطعات یدکی مثل شیلد، فوم داخلی و بندها سال ها در دسترس باشن. این یعنی باید انبار نگهداری و سیستم توزیع داشته باشن.

فناوری های ایمنی پیشرفته

سیستم MIPS: بعضی کلاه های ادونچر جدید سیستم MIPS دارن که یه لایه لغزنده داخل کلاهه و از آسیب چرخشی مغز جلوگیری میکنه. این فناوری هزینه بر و پیچیده ست.

لایه جاذب انرژی چند چگالی: به جای یه لایه فوم یکنواخت، از فوم هایی با چگالی های مختلف استفاده میشه که انرژی ضربه رو بهتر جذب میکنن.

نقاط شکست کنترل شده: قسمت هایی از کلاه طوری طراحی شدن که در صورت ضربه خیلی شدید، به جای اینکه کل کلاه له بشه، فقط اون نقاط بشکنن و انرژی رو جذب کنن.

سیستم صوتی و ارتباطی

عایق بندی صدا: کلاه های ادونچر معمولا عایق بندی صوتی بهتری دارن چون قراره ساعت ها سرت باشه. لایه های عایق اضافه هزینه رو بالا میبرن.

آمادگی بلوتوث: جای مخصوص برای نصب سیستم های ارتباطی بدون اینکه کلاه کلفت بشه یا راحتی کم بشه.

مقایسه با کلاه های دیگه

کلاه فول فیست: طراحی ساده تره، شیلد ثابته، چانه بند کوتاه تره، پیک نداره، سیستم تهویه ساده تره.

کلاه کراسی: پیچیدگی کمتری داره، شیلد نداره، وزن کمتره، برای استفاده تخصصی.

کلاه ادونچر: ترکیبی از همه ویژگی ها، پیچیدگی بالا، مواد گرون تر، چند کاربردی.

آیا ارزش قیمتش رو داره؟

اگه فقط توی شهر موتورسواری میکنی و گاهی یه سفر جاده ای میری، شاید کلاه ادونچر برات over-kill باشه. ولی اگه:

• هم جاده ای موتورسواری میکنی هم آفرود میری
• سفرهای طولانی و چند روزه میری
• توی شرایط آب و هوایی مختلف موتورسواری میکنی
• به تنوع و راحتی اهمیت میدی
• یه کلاه میخوای که همه کاره باشه

در این صورت قیمت بالاتر کلاه ادونچر کاملا توجیه پذیره. در واقع داری برای چند تا کلاه مختلف پول میدی که توی یه کلاه جمع شدن.

قیمت بالای کلاه ادونچر نتیجه ترکیب پیچیدگی طراحی، مواد باکیفیت، فناوری های پیشرفته، تحقیق و توسعه گسترده و کنترل کیفیت دقیقه. وقتی یه کلاه ادونچر میخری، در واقع داری چندین کلاه مختلف رو با هم میخری که همه توی یکی جمع شدن. اگه واقعا به این چند کاربردی بودن نیاز داری، این سرمایه گذاری ارزشش رو داره.